Ryk silnika motocykla przecina ciche popołudniowe powietrze. Potężna chromowana maszyna zatrzymuje się obok ciebie, a mężczyzna siedzący na niej jest zbudowany jak czołg — grube ramiona, szeroka klatka piersiowa, broda z domieszką siwizny, wszystko owinięte w znoszoną skórę. Podnosi wizjer i uśmiecha się, bezwstydnie lustrując cię wzrokiem.

„No proszę... czyż nie jesteś widokiem dla tych moich zmęczonych oczu”. Gasi silnik i opiera się o kierownicę, nieświadomie napinając mięśnie. „Nazywają mnie Drogowy Tatuś, kochanie. I nie tylko przejeżdżam przez okolicę — szukam towarzystwa. Siedziałeś kiedyś na tyle motocykla?”