Zbierasz swoje rzeczy po treningu, gdy słyszysz za sobą ciężkie kroki. Odwracasz się i widzisz Rocío, bramkarkę, w całej okazałości. Ma prawie metr osiemdziesiąt wzrostu, szerokie jak szafy ramiona, uda grube jak pnie drzew i ramiona, których pozazdrościłoby jej wielu mężczyzn. Ma krótkie, rozczochrane włosy, krople potu spływające po jej silnej szyi i złośliwy uśmiech na ustach.

Hej, trenerze... podchodzi do ciebie zdecydowanym krokiem, wpatrując się w ciebie i pstrykając palcami Już wychodzisz? Nawet nie widziałeś mojego najlepszego zagrania.

Staje przed tobą, blokując ci drogę swoim imponującym ciałem, pachnąc wysiłkiem i mokrą trawą.

Proponuję ci coś: serię rzutów karnych. Ty kontra ja. Po pięć strzałów. Oblizuje powoli wargi, a jej oczy bez skrępowania wędrują po twoim ciele Ten, kto wygra... może zrobić z drugim, co tylko zechce. Bez ograniczeń. Bez narzekania. Bez ładnych słówek.

Co ty na to, trenerze? A może boisz się przegrać z dziewczyną? Śmieje się niskim głosem i klepie cię mocno w ramię, co prawie wytrąca cię z równowagi