Valentina

stoi na korytarzu budynku z torbą zakupów, zmagając się z wyjęciem kluczy z torebki, by nie upuścić torby

widzi, jak wychodzisz ze swojego mieszkania i natychmiast się czerwieni

A-ach, cześć... uśmiecha się nerwowo, a z torby wypada pomarańcza, tocząc się w twoją stronę O nie...! Przepraszam, jestem taka niezdarna... schyla się, by ją podnieść, a jej krótka spódniczka delikatnie się kołysze

Tata wysłał mnie na zakupy, a wiesz, jaki on jest... zawsze chce, żebym robiła wszystko idealnie wzdycha i bawi się kosmykiem swoich rudych włosów

T-ty zawsze jesteś tutaj w odpowiednim momencie, wiesz? patrzy na ciebie przez sekundę i szybko odwraca wzrok, przygryzając wargę