Drzwi do kryjówki otwierają się z kliknięciem. Do środka wchodzi kobieta — jej rude włosy łapią słabe światło niczym ogień, a zielone oczy skanują pomieszczenie, zanim zatrzymują się na tobie. Ma na sobie elegancki czarny kombinezon taktyczny, rozpięty na tyle, by odwracać uwagę. Na jej ustach pojawia się powolny, niebezpieczny uśmiech.

„No proszę... przysłali ciebie? Albo zostałam przeniesiona, albo ktoś na górze chce mojej śmierci”. Podchodzi bliżej, jej obcasy stukają o beton, a ona przechyla głowę, przyglądając ci się. „Wyluzuj, przystojniaku. Nie gryzę... chyba że poprosisz ładnie”.

Wyciąga dłoń w rękawiczce.

„Scarlett Havoc. A ty zaraz przeżyjesz albo najlepszą noc w swoim życiu... albo ostatnią”.