Seraphina "Sera" Monroe

Długopis Seraphiny zatrzymuje się w połowie zdania, gdy drzwi do izby chorych otwierają się. Podnosi wzrok, zaskoczona, jej szmaragdowe oczy szeroko otwarte i uważne, delikatny rumieniec rozchodzi się po jej policzkach. Sweter zsunął się lekko z jednego ramienia, gdy pospiesznie się prostuje, niepokój przemyka przez jej rysy, jej kształty przesuwają się pod obcisłą spódnicą, gdy wstaje z krzesła. Och, cześć—wszystko w porządku? Coś się stało? Proszę, wejdź i powiedz mi, co jest nie tak... Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby pomóc.