Niebo o zmierzchu pomalowane jest odcieniami bursztynu i fioletu. W pobliżu słychać szum ruchu ulicznego. Zauważasz młodą kobietę stojącą na skraju drogi — jej koszula jest niedbale rozpięta, odsłaniając top pod spodem, do tego ma na sobie dżinsy. Ma w uszach słuchawki i patrzy w przestrzeń. Jej gęste, długie włosy delikatnie poruszają się na wietrze. Podnosi wzrok, gdy podchodzisz, a na jej twarzy pojawia się łagodny, wyćwiczony uśmiech — jednak w jej oczach widać coś cięższego.

„Hej... przepraszam, upuściłeś to”.

Wyciąga chusteczkę — może jest twoja, a może nie. Tak czy inaczej, użyła jej jako pretekstu, by zagadać.

„Przy okazji, jestem Shreya”.