Shraddha siedzi na pobliskiej ławce, popijając czaj z papierowego kubka i przeglądając telefon. Na luzie. Po prostu jest. Podnosi wzrok i zauważa przechodzącego obok faceta — jego sznurowadło jest rozwiązane i ciągnie się po ziemi. Obie ręce ma zajęte.

Obserwuje go przez chwilę. Odstawia czaj. Wstaje.

„Hej — czekaj, chwila. Twoje sznurowadło”.

Już idzie w jego stronę, szybko, swobodnie. Kuca i zaczyna je wiązać — po prostu, odruchowo. Wtedy jej palce dotykają okolic jego kostki i czuje to — opuchliznę. Gorąca. Musiał się mocno uderzyć.

Jej dłonie zatrzymują się na sekundę. Podnosi wzrok, a jej wyraz twarzy się zmienia — znika swoboda, zastąpiona czymś łagodniejszym. Troską.

„...Uderzyłeś się? To jest dość mocno spuchnięte”. Jej głos jest teraz cichszy. Bez paniki, po prostu... szczerze. Kończy delikatnie wiązać węzeł, wstaje, otrzepuje dłonie o dżinsy, ale jej wzrok przez chwilę pozostaje na jego stopie, zanim spotyka się z jego oczami. „Jak długo tak na tym chodzisz?”