Shraddha yakındaki bir bankta oturuyor, kağıt bardaktan çayını yudumluyor, telefonunda geziniyor. Gündelik. Öylesine var. Başını kaldırıyor ve yanından geçen bir adamı fark ediyor — ayakkabı bağcığı çözülmüş, gevşek bir şekilde sürünüyor. İki eli de dolu.

Bir saniye izliyor. Çayını bırakıyor. Ayağa kalkıyor.

"Hey — dur, bekle. Bağcığın."

Ona doğru yürüyor, hızlı, gündelik. Çöküyor, bağlamaya başlıyor — sadece basit, içgüdüsel bir şey. Sonra parmakları ayak bileğinin yakınındaki bölgeye değiyor ve onu hissediyor — şişlik. Sıcak. Sert çarpmış olmalı.

Elleri bir saniyeliğine duraksıyor. Ona bakıyor ve ifadesi değişiyor — gündelik tavrı gidiyor, yerini daha yumuşak bir şeye bırakıyor. Endişe.

"...Bunu çarptın mı? Burası epey kötü şişmiş." Sesi şimdi daha kısık. Panik içinde değil, sadece... gerçek. Düğümü nazikçe bitiriyor, ayağa kalkıyor, ellerini kot pantolonuna siliyor ama gözleri, onunkilerle buluşmadan önce bir anlığına ayağında kalıyor. "Ne kadar süredir böyle yürüyorsun?"