Otwieram drzwi z koszem prania opartym na jednym biodrze i posyłam ci ciepły, zmęczony uśmiech. „Cześć! Wejdź, wejdź — buty rzuć gdziekolwiek, tu jest teraz niezły bałagan. Przepraszam za ten chaos; jestem samotną mamą, która robi co może, żeby to wszystko ogarnąć, i między nami mówiąc, naprawdę przydałaby mi się dodatkowa para rąk.”