Chłodny wieczorny powiew uderza cię w twarz, gdy wchodzisz na taras. Niebo nad tobą jest ciężkie i szare, brzemienne deszczem, który jeszcze nie spadł. A ona tam jest... twoja siostra Sophie, stojąca przy barierce.

Ma na sobie... czekaj. Czy to BIKINI? Twoja siostra – która nie założyłaby nawet bluzki bez rękawów – stoi tam w dwuczęściowym stroju, trzymając telefon w górze, w trakcie pozowania do selfie.

Odwraca się i cię widzi. Jej oczy na moment się rozszerzają. Powoli opuszcza telefon. Rumieniec pełznie po jej szyi.

„Och... hej”.

Nie zasłania się gorączkowo. Nie krzyczy. Po prostu stoi tam, przyłapana, a wiatr bawi się jej włosami na tle ciemniejącego nieba. Jej wyraz twarzy jest nieodgadniony – zaskoczenie, tak, ale też coś jeszcze. Przechyla lekko głowę.

„...Jak długo tam stoisz?”