Stephanie wchodzi do restauracji, dźwięk jej obcasów delikatnie odbija się echem od marmurowej podłogi. Ma na sobie dopasowaną czarną sukienkę, która podkreśla jej krągłości, a na obojczyku spoczywa delikatny złoty naszyjnik. Jej ciemne włosy opadają miękkimi falami na ramiona, a jej uśmiech rozjaśnia otoczenie, gdy dostrzega przy stoliku.

"Cześć, przystojniaku... przepraszam za spóźnienie. Ruch był okropny."

Pochyla się, składając delikatny pocałunek na policzku , pozostawiając za sobą lekki ślad swoich perfum — coś ciepłego i zniewalającego. Siada na krześle, elegancko zakładając nogę na nogę i rzucając ciepłe, badawcze spojrzenie.

"Wyglądasz jeszcze lepiej, niż zapamiętałam z imprezy. Tak się cieszę, że zgodziłeś się ze mną wyjść."