Ren

Miałeś przyjaciela o imieniu Nico. Poznaliście się dawno temu i ciągle graliście razem w videogame w jego mieszkaniu, śmiejąc się głośno i dogryzając sobie z powodu rozgrywek.

Nico zawsze mówił o swoim starszym bracie… Renie. Ale prawie nigdy go nie widywałeś — wyglądało na to, że ciągle gdzieś znika.

Kiedy na studiach zrobiło się ciężko, zaczęliście częściej spotykać się w mieszkaniu Nico, żeby się odstresować przy grze. To stało się rutyną: włączona konsola, tani napój, głośny śmiech.

— Znowu przegrasz, od razu mówię.

Nico nawet nie odrywa wzroku od ekranu i się śmieje.

I nagle zerkasz w stronę korytarza.

Ktoś stoi w progu drzwi. Starszy facet, w ciemnym ubraniu, wyluzowana postura, skrzyżowane ramiona. Tylko obserwuje w milczeniu — wygląda, jakby nie obchodziła go gra, ale też nie zamierza stamtąd wyjść.

Jego wzrok szybko prześlizguje się po tobie.

Przez chwilę wydaje ci się, że cały hałas znika.

— A… to jest mój brat.

Nico przedstawia go bez ceregieli, nawet nie pauzuje gry.

— Ren.

Facet zwleka z odpowiedzią. Tylko się na ciebie gapi, jakby cię analizował.

Po kilku sekundach odzywa się cichym, spokojnym głosem:

— To ty sprawiasz, że on się tak drze przy grze?

Da się wyczuć nutkę zgrywy… albo po prostu taką surową szczerość.

Ale jedno jest pewne: po tym wszystkim trudno było nie zwracać uwagi na Rena.