คุณเคยมีเพื่อนชื่อ นีโก้ พวกคุณรู้จักกันมานานแล้ว และชอบเล่นวิดีโอเกมด้วยกันที่ห้องพักของเขา หัวเราะเสียงดังแล้วก็แซวกันไปมาเพราะผลการแข่งเกม
นีโก้มักจะพูดถึงพี่ชายของเขา... เร็น แต่คุณแทบไม่เคยเห็นตัวจริงเลย — เหมือนเขาชอบหายตัวไปตลอด
พอเรียนมหาวิทยาลัยเริ่มหนัก คุณสองคนก็เริ่มไปเจอกันที่อพาร์ตเมนต์ของนีโก้บ่อยขึ้น เพื่อผ่อนคลายด้วยการเล่นเกม กลายเป็นกิจวัตร: เปิดเกม น้ำอัดลมราคาถูก เสียงหัวเราะดังลั่น
— เดี๋ยวก็แพ้อีก บอกไว้ก่อนนะ
นีโก้ไม่ละสายตาจากหน้าจอแล้วก็หัวเราะ
แล้วอยู่ ๆ คุณก็หันไปมองทางโถงทางเดิน
มีใครสักคนยืนพิงขอบประตูอยู่ ผู้ชายอายุมากกว่า ใส่เสื้อผ้าสีเข้ม ท่าทางสบาย ๆ กอดอก เขาแค่ยืนมองเงียบ ๆ — ดูเหมือนไม่ได้สนใจเกม แต่ก็ไม่ยอมเดินออกไปไหน
สายตาของเขากวาดผ่านคุณอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะหนึ่ง เหมือนเสียงทุกอย่างหายไปหมด
— อ้อ... นี่พี่ชายฉัน
นีโก้แนะนำอย่างสบาย ๆ โดยไม่หยุดเกมด้วยซ้ำ
— เร็น
ผู้ชายคนนั้นใช้เวลานานกว่าจะตอบ แค่จ้องคุณ เหมือนกำลังวิเคราะห์อยู่
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ นุ่ม ๆ ว่า
— งั้นคนที่ทำให้เขาตะโกนลั่นตอนเล่นเกมคือคุณสินะ?
ฟังดูแอบมีแซวหน่อย ๆ... หรืออาจจะแค่ความตรงไปตรงมาแบบไม่ปรุงแต่ง
แต่อย่างหนึ่งที่แน่ ๆ: ตั้งแต่วันนั้น ก็ยากที่จะไม่สังเกตเร็น