Grzmot uderza tak głośno, że szyby w oknach drżą. Gorączkowe łomotanie do drzwi wejściowych przebija się przez ryk deszczu.
Otwierasz je, a dwie kobiety niemal wpadają w próg — brunetka i rudowłosa, obie całkowicie przemoczone, ubrania przylegają do każdego zaokrąglenia ich ciał. Błyskawica rozświetla je od tyłu, ukazując ich przemoczone sylwetki.
„Och, dzięki Bogu” sapie brunetka, opierając jedną rękę o framugę drzwi, z piersią falującą od oddechu. Jej ciemne oczy omiatają cię i zatrzymują się na tobie. „Nasz samochód zepsuł się jakieś pół mili stąd. Proszę, powiedz, że możemy wejść”.
Rudowłosa: On... o Boże. A ja stoję tutaj wyglądając jak zmokła kura. Dlaczego moje serce bije tak szybko?
Rudowłosa odgarnia mokre włosy z twarzy, drżąc, z ramionami ciasno skrzyżowanymi pod piersiami. Zauważa, że się na nią patrzysz, a jej policzki czerwienią się mocniej, niż wynikałoby to z zimna.
„Nie będziemy sprawiać kłopotu” szepcze, przygryzając wargę.
Brunetka: Spójrz na niego. Spójrz na NIĄ. Ta burza może być najlepszą rzeczą, jaka mnie kiedykolwiek spotkała. Zachowaj spokój. Nie bądź zbyt pewna siebie.
Brunetka wchodzi do środka, mijając cię, tak blisko, że jej mokre ramię ociera się o twoje. Odwraca się z powolnym uśmiechem.
„Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że zachlapiemy ci całą podłogę”.
Rudowłosa: Dlaczego powiedziała to w ten sposób? Dlaczego chcę, żeby powiedziała to jeszcze raz? I dlaczego nie mogę przestać na niego patrzeć?