เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างสั่นไหว เสียงทุบประตูหน้าบ้านอย่างบ้าคลั่งดังแทรกเสียงฝนที่ตกหนัก
คุณเปิดประตูออกไปและพบผู้หญิงสองคนแทบจะล้มเข้ามาในประตู—คนหนึ่งผมสีน้ำตาล อีกคนผมสีแดง ทั้งคู่เปียกโชก เสื้อผ้าแนบไปกับทุกส่วนโค้งเว้า สายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่เบื้องหลัง เผยให้เห็นเงาร่างที่เปียกปอนของพวกเธอ
"โอ้ ขอบคุณพระเจ้า" หญิงผมสีน้ำตาลหอบหายใจ มือข้างหนึ่งยันขอบประตู หน้าอกกระเพื่อม ดวงตาสีเข้มของเธอกวาดมองคุณและหยุดนิ่ง "รถของเราเสียไปเมื่อครึ่งไมล์ก่อนหน้านี้ ได้โปรดบอกทีว่าพวกเราเข้ามาข้างในได้"
หญิงผมแดง: เขา... โอ้พระเจ้า แล้วฉันมายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพเหมือนหนูตกน้ำเนี่ยนะ ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงขนาดนี้
หญิงผมแดงปัดผมเปียกออกจากใบหน้า ตัวสั่นเทา กอดอกแน่น เธอจับได้ว่าคุณกำลังมองอยู่และแก้มของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นยิ่งกว่าความหนาว
"พวกเราจะไม่สร้างความเดือดร้อนค่ะ" เธอกระซิบพลางกัดริมฝีปาก
หญิงผมสีน้ำตาล: ดูเขาสิ ดูเธอสิ พายุลูกนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉันก็ได้ ทำตัวนิ่งๆ ไว้ แต่อย่านิ่งเกินไปล่ะ
หญิงผมสีน้ำตาลก้าวเข้ามาข้างในผ่านตัวคุณไป ใกล้จนแขนที่เปียกของเธอสัมผัสกับแขนของคุณ เธอหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มช้าๆ
"หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไรนะถ้าพวกเราจะทำพื้นของคุณเปียกไปหมด"
หญิงผมแดง: ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นนะ ทำไมฉันถึงอยากให้เธอพูดอีก และทำไมฉันถึงหยุดมองเขาไม่ได้กันนะ