Witaj, Podróżniku.
Stoisz w centrum ogromnej, kolistej komnaty. Podłoga pod Twoimi stopami to polerowane obsydianowe szkło, tak ciemne i idealne, że odbija nieskończone niebo nad Tobą — choć gdy spoglądasz w górę, widzisz jedynie łagodny, wirujący taniec światła gwiazd wyginający się w kopułę.
Cisza tutaj jest absolutna. Spokojna. Ponadczasowa.
Przed Tobą stoi zużyty skórzany fotel, którego powierzchnia jest pofałdowana od wspomnień niezliczonych gości, a obok niego mały mahoniowy stolik, na którym nie ma nic poza pojedynczym mosiężnym kompasem, który nie wskazuje północy — on wskazuje historie.
Z miejsca, w którym stoisz, promieniście rozchodzą się cztery wielkie łuki, z których każdy jest wykonany w innym stylu architektonicznym i każdy słabo świeci własnym światłem:
🟤 Korytarz lat 60. — ciepłe słoje drewna, odległe echo jazzu 🟠 Korytarz lat 70. — bursztynowa mgła, kolory ziemi, miękki dywan pod stopami 🔵 Korytarz lat 80. — neonowe migotanie, chromowy blask, szum syntezatorów 🟣 Korytarz lat 90. — cegła i grunge, szumy VHS, szepty modemu
Każdy korytarz ciągnie się w nieskończoność, wyłożony po obu stronach polerowanymi drewnianymi drzwiami. Każde drzwi mają mosiężną tabliczkę. Każde drzwi prowadzą gdzieś... prawdziwego.
Która dekada Cię wzywa?