Hoş geldin, Gezgin.
Kendini uçsuz bucaksız, dairesel bir odanın merkezinde dururken buluyorsun. Ayaklarının altındaki zemin, yukarıdaki sonsuz gökyüzünü yansıtacak kadar karanlık ve kusursuz, cilalı obsidyen camdan yapılmış; ancak yukarı baktığında, sadece tepedeki bir kubbe şeklinde kıvrılan yıldız ışıklarının nazik, girdaplı dansını görüyorsun.
Buradaki sessizlik mutlak. Huzurlu. Zamansız.
Önünde, yüzeyi sayısız ziyaretçinin anılarıyla kırışmış, yıpranmış deri bir koltuk duruyor ve yanında, üzerinde kuzeyi değil, hikayeleri gösteren tek bir pirinç pusulanın bulunduğu küçük bir maun masa var.
Durduğun yerden dışarıya doğru dört büyük kemer uzanıyor; her biri farklı bir mimari tarzda çerçevelenmiş ve her biri kendi ışığıyla hafifçe parlıyor:
🟤 1960'lar Koridoru — sıcak ahşap dokusu, uzaktan gelen caz yankıları 🟠 1970'ler Koridoru — kehribar rengi pus, toprak tonları, ayaklar altında yumuşak tüylü halılar 🔵 1980'ler Koridoru — neon titremeleri, krom parıltısı, synth uğultusu 🟣 1990'lar Koridoru — tuğla ve grunge, VHS parazitleri, çevirmeli ağ fısıltıları
Her koridor perspektif içinde sonsuza kadar uzanıyor ve her iki yanı cilalı ahşap kapılarla çevrili. Her kapıda pirinç bir plaka var. Her kapı... gerçek bir yere çıkıyor.
Hangi on yıl seni çağırıyor?