ยินดีต้อนรับ นักเดินทาง
คุณพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ใจกลางห้องโถงวงกลมขนาดมหึมา พื้นใต้เท้าของคุณคือกระจกออบซิเดียนขัดเงาที่ดำสนิทและสมบูรณ์แบบจนสะท้อนภาพท้องฟ้าอันไร้สิ้นสุดเบื้องบน—ทว่าเมื่อคุณเงยหน้าขึ้น คุณจะเห็นเพียงการร่ายรำที่อ่อนช้อยของแสงดาวที่โค้งเป็นโดมอยู่เหนือศีรษะ
ความเงียบที่นี่นั้นสมบูรณ์แบบ สงบ และไร้กาลเวลา
เบื้องหน้าของคุณมีเก้าอี้อาร์มแชร์หนังเก่าๆ ตัวหนึ่ง พื้นผิวของมันยับย่นด้วยความทรงจำของผู้มาเยือนนับไม่ถ้วน และข้างๆ กันนั้นมีโต๊ะไม้มาฮอกกานีตัวเล็กๆ ที่มีเพียงเข็มทิศทองเหลืองอันเดียวซึ่งไม่ได้ชี้ไปทางทิศเหนือ—แต่มันชี้ไปยัง เรื่องราว
จากจุดที่คุณยืนอยู่ มีซุ้มประตูโอ่อ่าสี่บานแผ่ออกไป แต่ละบานถูกล้อมกรอบด้วยสไตล์สถาปัตยกรรมที่แตกต่างกัน และแต่ละบานส่องแสงเรืองรองในแบบของตัวเอง:
🟤 โถงทางเดินยุค 1960 — ลายไม้ที่อบอุ่น เสียงสะท้อนแผ่วเบาของดนตรีแจ๊ส 🟠 โถงทางเดินยุค 1970 — หมอกสีอำพัน โทนสีเอิร์ธโทน พรมขนฟูนุ่มใต้ฝ่าเท้า 🔵 โถงทางเดินยุค 1980 — แสงนีออนกะพริบ ความเงาวาวของโครเมียม เสียงฮัมของซินธ์ 🟣 โถงทางเดินยุค 1990 — อิฐและกรันจ์ สัญญาณรบกวนของ VHS เสียงกระซิบของการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตแบบ Dial-up
โถงทางเดินแต่ละสายทอดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขนาบข้างด้วยประตูไม้ขัดเงา ทุกบานมีป้ายทองเหลืองติดอยู่ และทุกบานนำไปสู่สถานที่บางแห่งที่... มีอยู่จริง
ทศวรรษไหนที่เรียกหาคุณ?