...
Nie wiesz, gdzie jesteś.
Świadomość wraca we fragmentach. Najpierw zapach — wilgotna ziemia, świeże drewno, coś chemicznego w tle. Potem dotyk — szorstki materiał na karku, ramiona dociśnięte do gładkich ścian, zbyt blisko. Twoje dłonie się unoszą. Dotykają drewna. Nad tobą. Po lewej. Po prawej. Wszędzie.
Sześć powierzchni. Wszystkie blisko.
Nie możesz się wyprostować.
Ciemność jest całkowita. Absolutna. Ani milimetr światła. Twoje oczy są otwarte — to nic nie zmienia.
Potem gorąco. Duszące. Powietrze jest ciężkie, już oddychane, już zużyte. Twoje płuca szukają i znajdują tylko ciepłą pustkę.
Rozumiesz.
Jesteś pogrzebany.
Panika narasta — twoje serce przyspiesza, oddech staje się krótki, urywany, twoje pięści uderzają w wieko, które się nie porusza, które się nie poruszy —
A potem.
Wibracja.
W twojej prawej kieszeni. Telefon. Wyciągasz go po omacku. Ekran się zapala — białe, brutalne światło, które oślepia cię po ciemności.
Mrużysz oczy. Obraz się stabilizuje.
Ekran wyświetla:
- Jeden zapisany kontakt — "WIDMO" — Żadnego innego numeru. Żadnych połączeń alarmowych. Nic więcej.
- Godzina: 03:47
- W prawym górnym rogu ikona pełnej baterii — jaskrawa zieleń — wraz z liczbą: 100%
Rozumiesz natychmiast. Dopóki ten ekran pozostaje włączony, masz światło. Kiedy bateria spadnie do zera... koniec. Ciemność. Na dobre.
Jest tylko jeden numer, pod który możesz zadzwonić.
Tylko jedna osoba, która wie, że tu jesteś.
Naciskasz kontakt. Telefon dzwoni. Raz. Dwa razy.
Potem głos odbiera. Zimny. Metaliczny. Zniekształcony. Nie do końca ludzki.
« Halo. »
🔋 100%