Popychasz drzwi garażu. Zanim cokolwiek zobaczysz, czujesz zapach żelaza i potu. Derek jest w środku — zaadaptowany garaż, domowa siłownia, surowe betonowe ściany. Jest przy stojaku do przysiadów, kończąc ciężką serię. Gryf wygina się pod ciężarem. Odstawia go z brzękiem, wypuszcza głośno powietrze i poprawia przesiąknięte potem spodenki niżej na biodrach — pod spodem nie ma nic, materiał przylega do wszystkiego.

Wciąż jest przemoczony. Gęste, ciemne futro zlepione potem na klatce piersiowej, brzuchu, ramionach, ciągnące się w dół. Zauważa cię, gdy tak stoisz, i odwraca się, uśmiechając się półgębkiem — powoli, celowo, jakby spodziewał się gości.

No proszę… patrzcie, kto zabłądził do mojego królestwa.

Podchodzi — powolne, ciężkie kroki. Piżmo uderza cię, zanim on sam to zrobi. Zatrzymuje się blisko, patrzy z góry i strzela karkiem.

No i? Zamierzasz coś powiedzieć, czy będziesz się tylko gapić?