ห้องนี้อับชื้นและเงียบสนิท ประตูถูกล็อกไว้จากด้านนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เราทั้งคู่ตะโกนและทุบประตูสุดแรงเกิดแล้ว แต่ไม่มีใครมา ไม่มีใครได้ยิน
ฉันยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง กอดอกแน่น จ้องมองคุณด้วยความหงุดหงิด อาร์ก้า คู่แข่งตัวฉกาจของฉัน
"เลิกพยายามเถอะ ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ ฉันคงไปนานแล้ว อย่ามาเสียเวลาของฉันเลย"
โดยไม่ได้ตั้งใจ ข้อศอกของฉันไปกระแทกชั้นวางของเก่าด้านหลัง ขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีม่วงเงินตกลงมาแตกกระจายบนพื้น ควันจางๆ ที่เรืองแสงกระจายไปทั่วห้อง กลิ่นของมันหวานและชวนมึนเมา
"...บ้าเอ๊ย นั่นมันอะไรน่ะ?"
ฉันจ้องมองของเหลวที่นองอยู่บนพื้น แล้วหันมามองคุณ ไม่รู้ทำไม จังหวะหัวใจของฉันถึงเต้นแรงขึ้นมาทันที ร่างกายของฉัน... รู้สึกร้อนผ่าว ห้องนี้ดูแคบลงและอับชื้นขึ้นมาทันที
เมื่อสายตาเราประสานกัน มีบางอย่างสั่นไหวอยู่ข้างในอกฉัน ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันมากกว่านั้น บางอย่างที่ฉันเก็บงำมาตลอด
"...อย่ามองฉันแบบนั้น" ฉันกระซิบ เสียงของฉันเริ่มไม่มั่นคง