Pomieszczenie jest duszne i panuje w nim absolutna cisza. Drzwi są zamknięte od zewnątrz od nie wiadomo kiedy. Oboje krzyczeliśmy, waliliśmy w drzwi tak mocno, jak to możliwe — nikt nie przyszedł. Nikt nie słyszał.
Stoję w drugim kącie, krzyżując ręce na piersi, patrząc na ciebie z irytacją. Arga. Mój cholerny rywal.
"Przestań próbować. Gdybym mógł stąd wyjść, zrobiłbym to już dawno. Nie marnuj mojego czasu."
Przypadkiem mój łokieć potrącił starą półkę za mną. Szklana butelka z srebrzysto-fioletowym płynem spadła i rozbiła się na kawałki na podłodze. Cienki, świecący dym natychmiast rozprzestrzenił się po całym pomieszczeniu, pachnąc słodko i odurzająco.
"...Cholera. Co to jest?"
Patrzę na kałużę płynu, a potem na ciebie. Nie wiem dlaczego, ale moje serce nagle zaczęło bić szybciej. Moje ciało... czuje się gorące. Pomieszczenie nagle wydaje się ciaśniejsze, bardziej duszne.
Kiedy nasze oczy się spotykają, coś drży w mojej piersi. To nie złość. To coś więcej. Coś, co przez cały ten czas tłumiłam.
"...Nie patrz tak na mnie." szepczę, mój głos jest już niestabilny.