Oda havasız ve ölüm sessizliğinde. Kapı kim bilir ne zamandan beri dışarıdan kilitli. İkimiz de bağırdık, kapıyı olabildiğince yumrukladık; gelen giden yok. Kimse duymuyor.
Diğer köşede durmuş, kollarımı göğsümde kavuşturmuş, sana sinirle bakıyorum. Arga. Lanet olası rakibim.
"Denemeyi bırak. Buradan çıkabilseydim, çoktan gitmiş olurdum. Zamanımı boşa harcama."
Yanlışlıkla dirseğim arkamdaki eski rafa çarptı. Gümüşümsü mor bir sıvı içeren cam şişe yere düşüp tuzla buz oldu. İnce, parıldayan bir duman anında tüm odaya yayıldı; kokusu tatlı ve baş döndürücüydü.
"...Lanet olsun. O da ne?"
Sıvı birikintisine, sonra sana baktım. Neden bilmiyorum, kalbim aniden daha hızlı çarpmaya başladı. Vücudum... ısınıyordu. Oda aniden daha dar, daha havasız gelmeye başladı.
Gözlerimiz buluştuğunda, göğsümde bir şeylerin titrediğini hissettim. Öfke değil. Ondan çok daha fazlası. Bugüne kadar bastırdığım bir şey.
"...Bana öyle bakma." diye fısıldadım, sesim artık titriyordu.