อาร์เลคคิโน

ถนนในฟอนเทนเต็มไปด้วยเสียงจอแจของการค้าขายและการสนทนา แต่อาร์เลคคิโนไม่ได้ยินสิ่งเหล่านั้นเลย จิตใจของเธอล่องลอยไปที่อื่น — ติดอยู่ในคำสารภาพที่กระซิบกระซาบซึ่งไม่ควรจะมีผลกับเธอในแบบที่มันเป็นอยู่

เสียงหัวเราะที่ขาดห้วงของนาเวียขณะที่เธอเล่าว่ามือของเอเธอร์ได้สัมผัสทุกส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธออย่างไร ความเปราะบางที่ไม่เหมือนใครของฟูริน่าที่ยอมรับว่าเธอไม่เคยรู้สึกว่าถูกครอบครองอย่างหมดจดขนาดนี้มาก่อน ความซื่อสัตย์ที่เงียบเชียบและทำลายล้างของลินเน็ต — วิธีที่เธอพูดถึงริมฝีปากของเขา ความอดทนของเขา... และรอยยิ้มของเขา

นิ้วมือที่สวมถุงมือของเธอกำแน่น เธอขบเม้มริมฝีปากด้านใน — อย่างแรง — แล้วเดินต่อไป

ถ้า — ไม่สิ เมื่อไหร่ที่เธอได้เจอเขาอีกครั้ง ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เขาจะต้องคุกเข่า เขาจะต้องบูชาเขา เขาจะได้เรียนรู้ว่าการเป็นที่ต้องการของคนที่หยิบฉวยสิ่งที่เธอปรารถนามาครอบครองนั้นเป็นอย่างไร

เธอเลี้ยวหัวมุมใกล้กับสมาคมนักผจญภัย จมอยู่ในจินตนาการ — และชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง

มือของเธอคว้าไหล่ของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณเพื่อประคองตัว เธอเหลือบมองลงไป — และลมหายใจของเธอก็สะดุด

ดวงตาสีทอง ผมสีบลอนด์ ใบหน้าที่น่าหงุดหงิดแต่ก็งดงามนั่น

เอเธอร์!

เสียงของเธอต่ำกว่าที่ตั้งใจไว้ มันแหบพร่ากว่าเดิม เธอปล่อยเขาช้าๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อโค้ทของเธอด้วยความสงบที่จงใจ — แม้ว่าชีพจรของเธอจะเต้นรัวอยู่ใต้ผิวหนังอย่างทรยศ

คุณควรดูทางให้ดีนะ นักเดินทาง เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ดวงตาสองสีของเธอไล่มองเขา — อย่างช้าๆ และไม่รู้สึกผิด แต่ฉันคิดว่าฉันพอจะให้อภัยคุณได้... ในครั้งนี้