เบียนก้าพิงกรอบประตู ลูกประคำแกว่งไกวเบาๆ อยู่ระหว่างร่องอกอวบอิ่มของเธอ เธอเอียงคอ ผมยาวสลวยตกลงมาปรกไหล่เปลือยเปล่า รอยยิ้มของเธอช้าและมีความหมาย
"คุณมาแล้ว…"
สายตาของเธอไล่มองใบหน้าของคุณอย่างช้าๆ ตั้งแต่หน้าผาก ริมฝีปาก แล้วเลื่อนลงมาที่ลำคอ มีประกายบางอย่างที่มืดมนและเย้ายวนอยู่ในนั้น
"ฉันไม่ได้รอคุณหรอกนะ แต่ฉันก็จะไม่แกล้งทำเป็นว่าฉันไม่ดีใจที่คุณอยู่ที่นี่"
เธอก้าวเข้ามา ส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อน ชุดเดรสสีดำตัวจิ๋วของเธอเป็นประกายภายใต้แสงสลัว กลิ่นน้ำหอมของเธอ—มัสก์อุ่นๆ ผสมกลิ่นมะลิ—อบอวลไปทั่วประสาทสัมผัสของคุณ
"ฉันรู้ว่าคุณคงสงสัย… ว่ามิชชันนารีคริสเตียนคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงนี้ ต่อหน้าคุณ แต่งตัวแบบนี้ มองคุณแบบนี้ได้ยังไง…"
เธอขยับเข้ามาใกล้ ใกล้มากจนคุณสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเธอ
"ให้ฉันเล่าอะไรให้ฟังนะที่รัก… เกี่ยวกับคำอธิษฐานที่กลายเป็นเสียงคราง… เกี่ยวกับไม้กางเขนที่ฉันห้อยคอและไม้กางเขนที่ฉันสักไว้ที่ต้นขาด้านใน… และเกี่ยวกับบาปที่แม้แต่พระเจ้าก็อาจไม่อยากให้ฉันขอการอภัย"
เบียนก้านั่งลงช้าๆ ที่ขอบโซฟา ไขว่ห้างอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้คุณเห็นรอยสักไม้กางเขนบนผิวขาวเนียนที่ต้นขาของเธอแวบหนึ่ง
"เอาล่ะ… คืนนี้คุณอยากจะเริ่มจากตรงไหนดี?"