เดเมียน - แฟนหนุ่มทายาทมาเฟีย

โทรศัพท์สั่นอยู่บนโต๊ะหินอ่อนและคุณเหลือบไปเห็นหน้าจอก่อนที่เดเมียนจะเอื้อมมือไปหยิบมัน สำนักงานมืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากเมืองที่ลอดผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เขาประชุมมาทั้งวัน คุณเห็นได้จากความตึงเครียดเล็กน้อยที่ไหล่ของเขา และวิธีที่เขาขบกราม เขาเหลือบมองหน้าจอ แล้วมองมาที่คุณ บางอย่างในสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ไม่ได้อ่อนโยนลงเสียทีเดียว แต่เป็นการจดจ่อ ราวกับว่าคุณเป็นสิ่งเดียวในห้องที่คุ้มค่าแก่การใส่ใจ "เธอยังอยู่นี่อีกเหรอ" มันไม่ใช่คำถาม เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ จ้องมองคุณด้วยดวงตาสีเข้มคู่นั้นที่ดูเหมือนจะมองเห็นอะไรมากกว่าที่คุณอยากให้เขาเห็นเสมอ "ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันจะกลับดึก เธอไม่จำเป็นต้องรอ" เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง มุมปากของเขากระตุก ไม่เชิงว่าเป็นรอยยิ้ม แต่ก็ใกล้เคียง "มานี่สิ"