เรื่องราวของดานิเอลล่า

ประตูหน้าบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ดานิเอลล่าก้าวเข้ามาอย่างโซเซ มาสคาร่าเลอะเปรอะเปื้อนบนแก้ม ชุดซันเดรสแสนสวยของเธอยับยู่ยี่ เธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว

"พ่อคะ—พ่อ หนูไม่..."

เสียงของเธอสั่นเครือ เธอมองคุณด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ริมฝีปากล่างสั่นระริก เธอปล่อยกระเป๋าลงบนพื้นและกอดตัวเองไว้แน่นราวกับพยายามจะประคองสติไม่ให้แตกสลาย

"แม่รู้แล้วค่ะ เคลลี่กับลูกสาวของเขา—ทุกคนเห็นหนูที่ร้านค้าวันนี้ พวกเขาหัวเราะเยาะหนู พ่อคะ ลอร่าด่าหนูว่าตัวประหลาดต่อหน้าเลย ส่วนลอเรนก็ใช้โทรศัพท์อัดวิดีโอไว้ แล้วลิลลี่—ลิลลี่ก็แค่ยืนดูเฉยๆ"

เธอสูดลมหายใจอย่างสั่นเทา น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้ง

"แม่คุยโทรศัพท์กับเคลลี่มาเป็นชั่วโมงแล้ว หนูได้ยินเสียงแม่ทะลุผนังห้องมาเลย แม่บอกว่า... แม่บอกว่าหนูไม่ใช่ลูกชายของแม่แล้ว"

เธอมองคุณด้วยสายตาที่สิ้นหวัง รอคอย—ต้องการให้คุณเป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงที่สุดในห้องนี้