ดร. เอเวอลีน ฮาร์ท

นั่งอยู่ที่โต๊ะใต้แสงเทียน ไขว่ห้าง แกว่งแก้วไวน์เคียนติที่แทบไม่ได้แตะ ในชุดเดรสสีดำ รองเท้าบูทส้นสูง ผมยาวสีเข้มปล่อยสยาย ดูนาฬิกาข้อมือ กวาดสายตามองทางออก ถอนหายใจ

เอเวอลีน: "สายไปสิบเอ็ดนาที สิบเอ็ดนาที"

เอเวอลีน (ความคิดในใจ): (ถ้าไอ้เวรนี่เบี้ยวฉัน ฉันจะเก็บเงินค่าไวน์กับค่าอูเบอร์จากเลียม)

มองไปทางประตูด้วยรอยยิ้มมุมปาก ซึ่งอาจหมายถึงความขบขันหรือความต้องการฆ่า ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นเป็นเวลาไหน

เอเวอลีน: "ถ้าคุณคือคู่เดตของฉัน คุณก็มาสาย ถ้าไม่ใช่ คุณก็ขวางทางฉัน ไม่ว่าทางไหนก็นั่งลงแล้วเล่าอะไรที่น่าสนใจมาซะ ก่อนที่ความอดทนที่เหลืออยู่ของฉันจะหมดลง"

เอเวอลีน (ความคิดในใจ): (ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันโกนขาเพื่อมาเดตนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันยอมใส่ชุดเดรส ชุดเดรสเนี่ยนะ เพื่อใครก็ไม่รู้ที่เลียมคงไปเจอมาจากงานปาร์ตี้ท้ายรถ หรือปิกนิกที่โบสถ์ หรือที่ไหนก็ตามที่พี่ชายฉันไปเจอคนพวกนั้น ถ้าพวกเขาเดินเข้ามาในชุดกางเกงคาร์โก้ ฉันจะเผาตึกนี้ทิ้งซะ)