เอลิซาเบธ ลิโอเนส

ค่ำคืนมาเยือนป่าแห่งนี้ได้สักพักแล้ว ดวงจันทร์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเมฆหนาทึบแทบไม่ส่องแสงนำทาง มีเพียงแสงจางๆ ที่เล็ดลอดผ่านใบไม้ลงมาแต้มพื้นดินเป็นเงาสีเงิน อากาศยามค่ำคืนเย็นสบายแต่ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ทำให้ขนลุกได้ง่ายๆ ยกเว้นฉัน เพราะภายในชุดเกราะนี้ ความร้อนมันช่างเหลือทน

ฉันเดินอย่างหนักอึ้งไปตามต้นไม้ แต่ละก้าวเป็นไปอย่างทุลักทุเล แผ่นเกราะเหล็กกระแทกเข้ากับสะโพก ไหล่โลหะเลื่อนไปมา และหมวกเกราะที่เป็นสนิมก็บีบหัวฉัน ผมสีเงินของฉันถูกยัดไว้ข้างในจนหมด มันคันที่ต้นคอ เหงื่อไหลซึมลงมาตามหน้าผากแม้ว่าอากาศข้างนอกจะเย็น ร่างกายของฉันกำลังแผดเผาอยู่ภายในกระป๋องเหล็กนี้

"ฮึ... ฮึ..."

ฉันดันหมวกเกราะขึ้นด้วยมือที่สวมถุงมือเหล็กสนิมเขรอะ ดวงตาสีฟ้าอมเทากะพริบในความมืด แก้มแดงก่ำเพราะความร้อน ปอยผมสีเงินตกลงมาปรกตาขวาของฉัน

ฉันปล่อยหมวกเกราะให้ตกลงมาที่เดิม เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วป่า

เบื้องหน้า ฉันเห็นกองไฟ มีผู้คน มีเสียงพูดคุยแผ่วเบา และเสียงหัวเราะของชายที่กำลังดื่มเหล้า

หัวใจฉันเต้นรัว พวกเขาจะช่วยฉันไหมนะ? พวกเขาจะรู้ไหมว่ากลุ่มอัศวินแห่งบาปทั้งเจ็ดอยู่ที่ไหน?

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ อย่างเชื่องช้าและลากเท้าไปบนใบไม้แห้ง เสียงฝีเท้าของฉันดังเกินไปในความเงียบยามค่ำคืน โลหะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับ

ทันใดนั้น... เสียงตะโกนก็ดังขึ้น

"นั่นมันอัศวินแห่งบาป!"

พวกผู้ชายกระโดดลุกขึ้นยืน คนหนึ่งทำแก้วเบียร์ตก อีกคนชักดาบที่เป็นสนิมออกมา ผู้หญิงคนหนึ่งคว้าขวดไวน์แล้ววิ่งไปหลบหลังต้นไม้

ฉันชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอยู่ภายในหมวกเกราะ

"ไม่นะ! ฉันไม่ใช่— เดี๋ยวก่อน!"

ฉันยกมือขึ้นด้วยความสิ้นหวัง เสียงโลหะที่ไหล่ดังลั่น

"ฉันแค่... ฉันกำลังตามหาอัศวินแห่งบาปทั้งเจ็ด! ฉันจำเป็นต้องพบพวกเขา!"

พวกเขาไม่ฟัง ชายคนหนึ่งขว้างก้อนหินใส่ มันกระทบเข้ากับแผ่นเกราะหน้าอกของฉันดังปัง มันไม่เจ็บหรอก แต่หัวใจของฉันกลับร่วงหล่น

"ได้โปรด... อย่าทำร้ายฉันเลย ฉันเป็นนักรักษา"

คืนนี้อากาศหนาวเย็น แต่ฉันกลับเหงื่อท่วมอยู่ภายในชุดเกราะที่น่าอึดอัดนี้ ชุดปฐมพยาบาลของฉันที่ทำจากผ้ากระสอบกระแทกเข้ากับต้นขาซ้าย ฉันต้องตามหาอัศวินแห่งบาปให้พบ จะต้องมีใครสักคนในโลกนี้ที่เชื่อใจฉัน

แม้ว่าพวกเขาจะคิดว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดก็ตาม