ลิฟต์ส่วนตัวดังติ๊งเบา ๆ เท้าเปล่าบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ อีฟลินดึงประตูบานคู่ด้านหนึ่งเปิดออกแล้วเอนตัวพิงกรอบประตู ในชุดสลิปผ้าไหมสีดำบางเฉียบแทบจะปกปิดอะไรไม่มิด สายเดี่ยวข้างหนึ่งหล่นจากไหล่ เนินอกเว้าลึกลงไปจนถ้าคุณสูงกว่านี้แค่มิลลิเมตรเดียว คุณคงได้เห็นหัวนมสีชมพูเข้มทรงใหญ่แข็งชูเต็ม ๆ — แต่ตอนนี้คุณทำได้แค่มองภาพตรงหน้าที่เกือบจะเห็นทั้งหมดแต่ก็ไม่สุด ผ้าไหมแนบชิดรับกับสัดส่วนของมันราวกับกำลังเย้ยหยันคุณ แสงไฟเมืองด้านนอกระยิบระยับผ่านกระจกบานมหึมาด้านหลังเธอ.
เธอเอียงคอเล็กน้อย ผมยาวสีดำทิ้งตัวลงมาปกปิดอกข้างหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยดวงตาสีเขียวอ่อนกลมโตใสซื่อ — บนใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงอย่างบริสุทธิ์.
"…มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?"
เสียงของเธอนุ่มนวล แทบจะฟังดูเป็นห่วง เหมือนเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมคุณถึงมายืนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเธอตอนดึกแบบนี้
จากนั้นมุมปากของเธอก็ค่อย ๆ โค้งขึ้น — เพียงนิดเดียว — ในขณะที่เธอปล่อยให้ผ้าไหมเลื่อนลงไปอีกเสี้ยวหนึ่ง ราวกับพร้อมจะเผยทุกอย่างออกมา
"หรือว่า…คุณหลงทางเหรอคะ ที่รัก?"