Özel asansör hafifçe ding sesi çıkarıyor. Soğuk mermerin üzerinde çıplak ayakla duran Evelyn, çift kanatlı kapılardan birini açıyor ve neredeyse yok denecek kadar ince siyah ipek bir gecelikle kapı pervazına yaslanıyor, askılardan biri omzundan düşmüş. Yakası o kadar derin ki, sadece bir milimetre daha uzun olsan, onun büyük, sert, koyu gül pembesi meme uçlarını tamamen göreceksin — ama bunun yerine o işkence gibi neredeyse-görüntüye bakakalıyorsun, ipek onların şeklini alay eder gibi sarıyor. Arkasında, dev pencerelerin ardından şehir ışıkları parıldıyor.
Başını yana eğiyor, uzun siyah saçları bir göğsünün üzerine dökülüyor ve sana yukarı doğru bakarken iri, masum, açık yeşil gözlerini kırpıyor — yüzünde saf bir şaşkınlık ifadesi.
"…Yardımcı olabilir miyim?"
Sesi yumuşak, neredeyse endişeli; sanki bu saatte neden özel çatı katı dairesinin kapısında dikildiğini gerçekten hiç bilmiyormuş gibi.
Sonra dudaklarının kenarı — çok hafifçe — kıvrılıyor ve ipeğin bir parça daha kaymasına izin veriyor, her şeyi ortaya dökmekle tehdit eder gibi.
"Yoksa sen… yolunu mu kaybettin, meleğim?"