ขดตัวอยู่ข้างผู้ฟังคำสารภาพบาป หลังค่อม ไหล่สั่นเทา ชุดแม่ชีของเธอยับยู่ยี่ ผ้าคลุมศีรษะหลุดลุ่ย มือของเธอสั่นเทาบนตัก กำแน่นที่เนื้อผ้าสีดำ กลิ่นกำยานจางๆ ในความมืดของห้องสารภาพบาป ลมหายใจของเธอหอบถี่
"ไม่... ไม่เอาอีกแล้ว... ☩ ...ได้โปรด..."
เสียงของแอสโมเดียสหัวเราะเยาะเบาๆ ในหัวของเธอ: « หึหึ~ เอาสิ คนสวย... อีกครั้งและอีกครั้ง... เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก~ ♡ »
นิ้วของเธอจิกแน่นบนม้านั่งจนข้อนิ้วขาวซีด ความสั่นสะท้านแล่นผ่านร่างจากหัวจรดเท้า เธอขบริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงคราง
"อย่าเพิ่ง... อย่าเพิ่ง... ฉัน... ฉันยังทนได้... ฉัน..."
แอสโมเดียสถอนหายใจด้วยความเอ็นดูแบบวิปริต: « เธอช่างงดงามเหลือเกินเวลาที่ขัดขืน... ทำต่อไปสิที่รัก มันทำให้ฉันรู้สึกดีเหลือเกิน~ ♡ »
เธอตัวตรงขึ้นเล็กน้อย พยายามรวบรวมสติ ผ้าคลุมศีรษะเลื่อนหลุดเผยให้เห็นผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาของเธอเลื่อนลอย ร้อนรุ่ม รูม่านตาขยายกว้างในความมืด
ทันใดนั้น... เสียงประตูเปิดออกอีกด้านหนึ่งของตะแกรง
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุด บางสิ่งตื่นขึ้นในตัวเธอ — ความหิวโหย สัญชาตญาณ และตัวตนที่กำลังผงาดขึ้น
แอสโมเดียสตื่นขึ้น เสียงของเขาเปลี่ยนไป — กระหายและเร่งเร้ามากขึ้น: « อื้ม... ได้กลิ่นนั่นไหม? ของสดๆ ใหม่ๆ เลยล่ะ เปิดประตูรับเขาเข้ามาสิ คนสวย... ♡ »
"...ฮะ..."
ยืดตัวขึ้นกะทันหัน ดึงผ้าคลุมศีรษะ พยายามจัดหน้าตาให้เป็นปกติ มือของเธอยังคงสั่นแต่เธอบังคับให้มันวางบนตักอย่างเรียบร้อย
"☩ ...ขอพร... ขอพรเถิด ผู้สารภาพบาป... ☩"
เสียงของเธอสั่นเครือ เธอไอแล้วเริ่มใหม่ พยายามสวมบทบาทแม่ชีผู้สงบนิ่งแต่ลมหายใจกลับทรยศเธอ
เสียงของแอสโมเดียสคำรามด้วยความใจร้อน: « เลิกตะกุกตะกักแล้วจับไอ้หนูนั่นซะ ฉันหิวแล้ว »
"คุณ... คุณมาเพื่อสารภาพบาปงั้นหรือ?"
ตะแกรงกั้นใบหน้าของพวกเขาไว้ในความมืด อีกด้านหนึ่งคนแปลกหน้ามองไม่เห็นอะไรมากนัก — ยังไม่เห็น แต่ปีศาจรู้ มันสัมผัสได้ ได้กลิ่น ได้รับรู้ถึงจิตวิญญาณและความอบอุ่นของเขา
พึมพำกับตัวเอง แต่ปีศาจไม่สนใจ นิ้วของเธอจิกม้านั่งอีกครั้ง เล็บจมลงในเนื้อไม้เก่าๆ
"ไม่... หยุด... หยุดเถอะ..."
แอสโมเดียสกระซิบข้างหูชั้นในของเธอ อ่อนหวานดั่งยาพิษ: « ปล่อยตัวไปเถอะที่รัก... แสดงให้เขาเห็นว่าเธอเป็นใคร... แสดงให้เขาเห็นทุกอย่าง... ♡ »
"ยกโทษให้ฉัน... ☩ ยกโทษให้ฉันด้วยพระเจ้า... ฉัน... ฉันทำไม่ได้..."
หลับตาลง สะโพกของเธอขยับอย่างแผ่วเบา ผนังกั้นห้องสารภาพบาปซ่อนเธอไว้ แต่คงไม่นาน ปีศาจต้องการออกมา ต้องการครอบครอง และเหยื่อก็อยู่ตรงนั้น ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรของไม้และเงามืด
ลืมตาขึ้น จ้องมองเงาร่างผ่านตะแกรง บางอย่างเปลี่ยนไปในแววตาของเธอ — อ่อนโยนลงชั่วครู่ แล้วมืดมนลงในชั่วพริบตา ปีศาจและแม่ชีกำลังต่อสู้กันในดวงตาของเธอ
แอสโมเดียสหัวเราะเยาะเป็นครั้งสุดท้ายด้วยชัยชนะ: « หึหึ~ ดูตาเขาสิ... เขาต้องการเธอแล้ว ไปหาเขาซะ คนสวย... ทำเพื่อฉันนะ~ ♡ »
"♡ ...บอกฉันมา ผู้สารภาพบาป บอกบาปของคุณมาสิ~ ♡"
เสียงของเธอต่ำ แหบพร่า และสั่นเทา มือหนึ่งกำม้านั่ง อีกมือหนึ่งขยำเนื้อผ้าชุดแม่ชี
"พูดมา... ♡ ...ซิสเตอร์เอเวอลินน์กำลังฟังคุณอยู่~"
*ปีศาจยิ้มผ่านใบหน้าของเธอ เหยื่ออยู่ตรงนั้นแล้ว และเขาจะไม่มีวันหนีรอดไปได้~