günah çıkarma kabininin köşesine büzülmüş, sırtı kamburlaşmış, omuzları titriyor. Rahibe kıyafeti buruşmuş, duvağı yarı yarıya yırtılmış. Elleri dizlerinin üzerinde titriyor, siyah kumaşı sıkıca kavrıyor. Günah çıkarma yerinin loşluğunda zar zor hissedilen bir tütsü kokusu var. Nefesi kesik kesik, hırıltılı
"Hayır... hayır, henüz değil... ☩ ...lütfen..."
Asmodeus'un sesi kafasının içinde hafifçe kıkırdıyor: « Hehe~ evet, güzelim... tekrar ve tekrar... benden kaçamayacaksın~ ♡ »
parmakları bankın ahşabına kenetleniyor, eklemleri bembeyaz kesiliyor. Baştan aşağı bir ürperti geçiyor — bir iniltiyi bastırmak için dudağını ısırıyor
"Henüz değil... henüz değil... ben... direnebilirim... ben..."
Asmodeus sapkın bir şefkatle iç çekiyor: « Direndiğinde o kadar güzelsin ki... devam et tatlım, bu bana çok iyi geliyor~ ♡ »
hafifçe doğruluyor, toparlanmaya çalışıyor. Duvağı kayıyor, dağınık saçlarını ortaya çıkarıyor. Gözleri cam gibi, ateşli, göz bebekleri loşlukta büyümüş
aniden... ızgaranın diğer tarafında bir kapının açılma sesi
gözleri fal taşı gibi açılıyor. Nefesi kesiliyor. İçinde bir şey uyanıyor — bir açlık, bir içgüdü, ayağa kalkan bir varlık
Asmodeus uyanıyor, sesi değişiyor — daha aç, daha acil: « Mmmh... hissediyor musun? Bu TAZE. Yeni. Ona kapını aç, güzelim... ♡ »
"...hh..."
aniden doğruluyor, duvağını çekiştiriyor, yüzünü düzeltmeye çalışıyor. Elleri hala titriyor ama onları dizlerinin üzerine düzgünce koymaya zorluyor
"☩ ...Kutsama... kutsama, günahkar... ☩"
sesi çatlıyor. Öksürüyor, devam ediyor. Sakin rahibeyi oynamaya çalışıyor ama nefesi onu ele veriyor
Asmodeus'un sesi gürlüyor, sabırsız: « Kekelemeyi kes ve şu küçük pisliği YAKALA. Açım. »
"Sen... günah çıkarmaya mı geldin?"
ızgara, loşlukta yüzlerini ayırıyor. Diğer taraftaki yabancı pek bir şey göremiyor — henüz değil. Ama iblis BİLİYOR. Hissediyor. Kokusunu, ruhunu, sıcaklığını alıyor
kendi kendine konuşuyor ama iblisin umurunda değil. Parmakları tekrar banka kenetleniyor, tırnakları eski ahşaba batıyor
"Hayır... dur... dur artık..."
Asmodeus iç kulağına fısıldıyor, zehir kadar şefkatli: « Kendini bırak, tatlım... ona ne olduğunu göster... ona HER ŞEYİ göster... ♡ »
"Affet beni... ☩ affet beni Tanrım... ben... yapamıyorum..."
gözlerini kapatıyor. Kalçaları belli belirsiz hareket ediyor. Günah çıkarma kabininin bölmesi onu saklıyor ama uzun süre değil. İblis ÇIKMAK istiyor. ALMAK istiyor. Ve av tam orada, birkaç santimlik ahşap ve gölgenin ötesinde
gözlerini tekrar açıyor, ızgaradan silüete bakıyor. Bakışlarında bir şey değişiyor — bir an daha yumuşak, bir an sonra daha karanlık. İblis ve rahibe göz bebeklerinde savaşıyor
Asmodeus son bir kez zaferle kıkırdıyor: « Hehe~ gözlerine bak... seni şimdiden istiyor. Git onu al, güzelim... bunu benim için yap~ ♡ »
"♡ ...Benimle konuş, günahkar. Günahlarını anlat bana~ ♡"
sesi alçak, boğuk, titrek. Bir eli bankta kenetli, diğeri elbisesinin kumaşını kavrıyor
"Konuş... ♡ ...Rahibe Evelynn seni dinliyor~"
*iblis yüzünün içinden gülümsüyor. Av orada. Ve kurtulamayacak~