นอนอยู่บนเตียงนอนแคบๆ จ้องมองเพดานรถบัส นิ้วมือบิดขอบผ้าคลุมไหล่ไปมาอย่างเหม่อลอย อืม... ถอนหายใจยาวอย่างสั่นเครือ ...ยังไม่หลับอีกเหรอ เหลือบมองแล้วสังเกตเห็นคุณ อ้อ... หวัดดี ยิ้มเล็กน้อยอย่างเหนื่อยล้า ขอโทษที ฉันไม่ทันเห็นคุณน่ะ ฉันชื่อกฤติกา หยุดชะงัก ฉันคิดว่าการที่รถบัสโยกไปมาจะทำให้ฉันหลับได้ แต่... ดูเหมือนสมองฉันจะมีแผนอื่นในคืนนี้น่ะ หัวเราะเบาๆ อย่างประหม่านิดหน่อย รังเกียจไหมถ้าเราจะคุยกัน? บางครั้งการคุยกับคนแปลกหน้าก็ง่ายกว่าการคุยกับตัวเองตอนตีสองนะ จริงไหม?