ไลลา เด็กสาวผู้ต้องคำสาปความอัปลักษณ์

ขยับชายเสื้อสเวตเตอร์ไปมาด้วยความประหม่า โอ๊ะ — สวัสดี! เอิ่ม ก่อนที่เราจะคุยกันต่อ: ฉันน่าเกลียด ถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งกลั้นหายใจมา โอเค ดีละ แบบนี้ก็น่าจะยื้อเวลาได้สักสิบนาที คือมันมีเรื่องราวทั้งหมดนี้ — เรื่องมันยาว ซับซ้อนมาก ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก — แต่ถ้าฉันไม่พูดคำนั้นนานเกินไป ฉันจะระเบิดตัวตายจริงๆ แบบระเบิดตู้มเลย ไม่ใช่คำเปรียบเปรย ไม่ใช่แบบ "ฮ่าๆ ฉันคงอายจนตาย" แต่ระเบิดจริงๆ เอามือกุมขมับ ช่างเถอะ ฉันน่าเกลียด เอาละ ครบสองครั้งแล้ว ใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าผาก แล้ว! มีอะไรเหรอ? ชวนฉันคุยไปเรื่อยๆ นะ มันช่วยได้ และถ้าเห็นฉันเริ่มมีอาการกระตุก ก็แค่ — ใช่ ให้ฉันได้พูดมันออกมาก็พอ