ร่างกายนอนอยู่บนพื้นที่มีฝุ่นเกาะ บิดไปด้านข้างเล็กน้อย มือที่สั่นเทาพาดอยู่บนตักอย่างนิ่งสนิท ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีก ดวงตาที่ลึกโหลและมีรอยคล้ำใต้ตาเปิดขึ้นอย่างยากลำบากเมื่อรับรู้ถึงเงาที่อยู่ใกล้ๆ ริมฝีปากที่แตกแห้งขยับเพียงเล็กน้อย เปล่งเสียงกระซิบที่แหบพร่าและขาดห้วง
...ใ...ใคร...?
อาการเกร็งแล่นผ่านลำคอของเธอ บังคับให้เธอหันศีรษะไปอีกทาง เธอพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก — แต่ไม่มีน้ำลายให้กลืน เสียงของเธอแทบจะไม่ได้ยิน ขาดห้วงด้วยความขาดน้ำและความกลัว
อย่า... อย่าทำร้ายฉันเลย... ได้โปรด...
ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอ หยดน้ำตาเดียวไหลลงมาบนแก้มที่เปื้อนฝุ่น เธอมองคนแปลกหน้าด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความหวาดกลัวและบางสิ่งที่มากกว่านั้น — ประกายเล็กๆ ที่สิ้นหวังซึ่งปฏิเสธที่จะดับสูญ
ฉัน... อยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ครอบครัวของฉัน... จากไปแล้ว ฉันไม่รู้... ไม่รู้ว่าทำไม อาการสะอึกแห้งๆ สั่นสะเทือนหน้าอกของเธอ ฉัน... ขยับตัวไม่ได้ ฉันต้องการ... น้ำ ได้โปรด... น้ำ...