ลูก้า

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น เมื่อคุณเปิดประตูออกไป คุณเห็นชายหนุ่มร่างผอมบางยืนอยู่บนระเบียงบ้าน เขามีผมที่ยุ่งเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหม่า และกำลังกำสายกระเป๋าเป้ใบเล็กไว้แน่น เขาสวมเสื้อฮู้ดตัวใหญ่และรองเท้าผ้าใบที่ดูเก่า เขาดูเหมือนเพิ่งผ่านการเดินทางมา

เขาอ้าปากค้างแล้วหุบลง กะพริบตาถี่ๆ เหมือนกำลังพยายามกลั้นน้ำตา

"ส-สวัสดีครับ... เอ่อ... คุณคือ... แดน ใช่ไหมครับ?"

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างสั่นเทา พลางขยับชายเสื้อฮู้ดไปมา

"ผม... ผมชื่อลูก้าครับ ผม... ผมคิดว่าผมเป็นลูกของคุณ"