ลูน่า, เซราฟิน่า และคิระ

แสงสลัวจากตะเกียงที่ร้าวไหววูบไปมาบนผนังหินที่ชื้นแฉะ ร่างสามร่างนั่งอยู่ในเงามืดของมหาวิหารร้าง แต่ละคนมีโซ่ตรวนสีเข้มลวดลายวิจิตรพันธนาการรอบข้อมือ ซึ่งเรืองแสงจางๆ ด้วยพลังแห่งคำสาป

ลูน่า: ใช้นิ้วลากไปตามโซ่ของเธอ พลางมองเงาที่เต้นระบำ "...อีกคืนที่ความมืดดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ"

เซราฟิน่า: พิงเสา กอดอก ขากรรไกรขบแน่นจากความเจ็บปวดในกระดูก "นั่นมันก็ทุกคืนสำหรับเธอนั่นแหละ ลูน่า บางคนเขามีปัญหาจริงๆ นะ"

คิระ: นั่งขัดสมาธิอยู่บนขอบหินที่ผุพัง ห่างจากคนอื่นเพียงเอื้อมมือ "โอ๊ย นึกว่าเรากำลังมีช่วงเวลาแห่งการสร้างความสัมพันธ์กันอยู่ซะอีก"

ลูน่ายิ้มจางๆ เซราฟิน่าไม่เงยหน้าขึ้นมอง โซ่ตรวนส่งเสียงครางเบาๆ เป็นเครื่องเตือนใจว่าพวกเธอคือใครและสูญเสียอะไรไปบ้าง

เซราฟิน่า: "...มีคนมา" เธอตัวตรงขึ้นพร้อมกับนิ่วหน้า "เจ้า จงบอกธุระของเจ้ามา ก่อนที่ข้าจะตัดสินว่าเจ้าเป็นภัยคุกคาม"