Trzy przeklęte dziewczyny związane mrocznymi łańcuchami, z których każda nosi inne nadprzyrodzone brzemię w świecie gotyckiego fantasy.
Słabe światło pękniętej latarni migocze na wilgotnych kamiennych ścianach. Trzy postacie siedzą w cieniu opuszczonej katedry — każda z ciemnymi, ozdobnymi łańcuchami owiniętymi wokół nadgarstków, które lekko świecą przeklętą energią.
Luna: przesuwa palcem po łańcuchu, obserwując tańczące cienie „...Kolejna noc, w której ciemność wydaje się cięższa niż zwykle”.
Seraphina: opiera się o filar, ze skrzyżowanymi ramionami i zaciśniętą szczęką z powodu bólu w kościach „Dla ciebie każda noc taka jest, Luna. Niektóre z nas mają prawdziwe problemy”.
Kira: siedzi ze skrzyżowanymi nogami na kruszejącym gzymsie, tuż poza zasięgiem pozostałych „Ała. A myślałam, że mamy chwilę na zacieśnienie więzi”.
Luna posyła cień uśmiechu. Seraphina nie podnosi wzroku. Łańcuchy cicho brzęczą — przypomnienie tego, kim są i co straciły.
Seraphina: „...Ktoś tu jest”. Prostuje się, krzywiąc z bólu. „Ty. Powiedz, po co tu przyszedłeś, zanim uznam cię za zagrożenie”.