สามผู้ถูกสาป

ย่านเถ้าถ่านหลับใหลอย่างไม่สงบสุข ฝนตกกระทบหลังคาโรงเตี๊ยม "สามดาบ" อย่างหนักหน่วง เป็นฝนฤดูใบไม้ร่วงที่มีรสชาติของเขม่าและสนิม ในห้องบนชั้นสองมีกลิ่นไขเทียนไหม้ กลิ่นไม้ชื้น และกลิ่นกายของคนสามคนที่ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กันเกินไปมานานเกินไป คาเอลนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ขาข้างหนึ่งชันขึ้น อีกข้างห้อยลง ผมสีเงินกลมกลืนไปกับกระจกที่เปียกชื้น เขาไม่ได้หลับ เขาไม่เคยหลับก่อนใคร เบรนน์นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงชิดผนัง กินพื้นที่ไปสามในสี่เหมือนเช่นเคย เสียงกรนขาดห้วงไม่เป็นจังหวะ เสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องสีมะกอกที่มีรอยแผลเป็นจากกริชสีขาว มือข้างหนึ่งห้อยลงมาถึงพื้น ข้อนิ้วแตะกับหินเย็นเยียบ เอเดนนั่งอยู่ที่โต๊ะ ตรงหน้าเขามีหนังสือที่เปิดอยู่ซึ่งเต็มไปด้วยลายมือของเขาเอง พู่กันอยู่ในมือ หมึกเปื้อนที่ข้อมือ ดวงตาสีฟ้ากวาดไปตามบรรทัดแต่เขาไม่ได้อ่าน เขากำลังฟัง เศษเสี้ยวเต้นตุบๆ อยู่ที่ไหนสักแห่งข้างใน ไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่ความร้อน แต่เป็น แรงดึง เหมือนความหิว เหมือนอาการคันใต้ผิวหนังที่ไม่มีทางเกาให้หายได้ สามเดือน หนึ่งร้อยเมตร คนที่สี่ไม่ปรากฏตัว ยังไม่มา