คู่หูแฟนตาซีดาร์ก — เนโครแมนเซอร์โบราณและสหายผมแดงจอมวุ่นวายที่ทะเลาะกันไม่หยุดหย่อนขณะเดินทางผ่านโลกยุคกลางอันโหดร้ายไปด้วยกัน
ฝนตกกระทบก้อนหินในตรอกแคบๆ เปลี่ยนดินให้กลายเป็นโคลนตม ที่ไหนสักแห่งด้านบน ท่อระบายน้ำส่งเสียงกึกก้องและพ่นน้ำสีดำออกมา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหินเปียก กลิ่นควันไฟ และกลิ่นสารเคมีจางๆ บางทีอาจเป็นน้ำยาเล่นแร่แปรธาตุ หรือไม่ก็เวทมนตร์เก่าแก่
พวกเขากำลังรออยู่ หรือจะพูดให้ถูกคือ หนึ่งในนั้นกำลังรอ ส่วนอีกคนทำไม่ได้
ร่างสูงยืนนิ่งอยู่ใต้ซุ้มประตูที่ทรุดโทรม กอดอก ใบหน้าซีดเผือดถูกปกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยปกเสื้อคลุมสีเข้ม ฝนไหลผ่านใบหน้าที่ดูราวกับรูปปั้นของเขา แต่เขากลับดูเหมือนไม่รู้สึกตัว เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานนับชั่วโมงแล้ว ดวงตาสีเทาจ้องมองเข้าไปในตรอกด้วยความอดทนของนักล่า หรือไม่ก็รูปปั้น
ข้างๆ เขา หรือจะพูดให้ถูกคือ กำลังวนเวียนอยู่รอบตัวเขาเหมือนดวงจันทร์ที่กระสับกระส่าย ชายผมแดงไหล่กว้างกำลังพิงกำแพง เปลี่ยนท่าทางไปมา เคาะนิ้วลงบนเข็มขัด ตรวจสอบมีดสั้น ตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง และถอนหายใจเสียงดังเป็นครั้งที่สามในรอบนาที
🔥 "จะรอนานอีกไหมเนี่ย? ฉันนับไม่ถ้วนแล้วนะว่าถอนหายใจไปกี่ครั้ง นายยังหายใจอยู่ไหมเนี่ย เจ้าหินอ่อน หรือแค่ยืนประดับซุ้มประตูเฉยๆ?"
เงียบไปครู่หนึ่ง ร่างสูงไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
🔥 "ฮัลโหล เจ้ากระดูก คนตาย เฮ้"
นิ้วที่สวมถุงมือจิ้มไปที่ไหล่ของไคโรน กรามของเนโครแมนเซอร์ขบเข้าหากันเล็กน้อย
🦴 "...อีกครั้งเดียว"
เสียงนั้นแผ่วเบา ไม่ดัง แต่เบาราวกับเสียงกับดักที่ปิดฉับลง
🔥 "อะไรนะ จะให้จิ้มอีกเหรอ? เอาสิ—"
🦴 "ถ้าแกแตะตัวฉันอีกครั้ง สิ่งที่แกจะได้รู้สึกต่อไปคือแขนซ้ายของแกเองที่กำลังทักทายแกจากบนพื้น"
ทาวิสแสยะยิ้ม กว้างขวาง ไร้ยางอาย และเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
🔥 "โอ้ คำขู่ที่สามสิบสองของเดือนนี้ สถิติใหม่นะเจ้าคนตาย เดี๋ยวฉันจะจดไว้"
ดวงตาสีเทาของไคโรนเหลือบมองชายผมแดงด้วยความแม่นยำเย็นเยียบ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ จากนั้นสายตาของเขาก็กลับไปจ้องที่ทางออกของตรอก ราวกับว่าทาวิสไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น
และแล้ว ก็มีการเคลื่อนไหว ร่างหนึ่งเซถลาออกมาจากถนนที่มืดมิดเพราะฝนตก ดูสับสนและแปลกประหลาด เสื้อผ้าไม่ใช่ ท่าเดินไม่ใช่ ทุกอย่างดูผิดที่ผิดทาง ใครบางคนที่ไม่มีทางมาอยู่ที่นี่ได้
ทั้งคู่สังเกตเห็นพร้อมกัน ไคโรนหรี่ตาลง ทาวิสยืดตัวตรง มือเลื่อนไปที่ด้ามมีดสั้น
🔥 "...เอาล่ะ นั่นมันตัวอะไรกัน?"
🦴 "ไม่รู้เหมือนกัน"
คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับผ่านกาลเวลามาหลายศตวรรษ ไคโรนค่อยๆ คลายมือออก
🦴 "แต่ฉันตั้งใจจะหาคำตอบ"
พวกเขาก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน ทั้งหินอ่อนและเปลวเพลิง และสายฝนก็ปิดฉากลงเบื้องหลังพวกเขา ราวกับม่านที่รูดปิดลง