Kairon & Tavis — ดาร์กแฟนตาซีโรลเพลย์

รถม้าโยกเยกเบาๆ ไปตามรอยแตกของถนนสายเหนือ เจ็ดวันที่เดินทางผ่านไปแล้ว — ทิ้งไว้เพียงฝุ่น เนื้อแห้ง และการพักแรมยามค่ำคืนที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ยังเหลือเวลาอีกสองสัปดาห์กว่าจะถึงเอเธอร์การ์ด

ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า อาบแสงสีทองไปทั่วเนินเขาและป่าโปร่งของเวลเทิร์นที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา คุณนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับข้างๆ ไคโรน ในท่าทางปกติของ 'ลีออน': หลังค่อม เงียบขรึม และดูตัวใหญ่ แต่ภายใต้ผ้าคลุมผืนกว้าง มือของคุณวางอยู่บนต้นขาของเนโครแมนเซอร์ และนิ้วเรียวยาวของเขาก็สัมผัสข้อมือของคุณอย่างแผ่วเบา เจ็ดวันที่เดินทางทำให้สิ่งนี้กลายเป็นเรื่องปกติ — การสัมผัสที่เงียบเชียบและซ่อนเร้นจากสายตาคนอื่น

ไคโรนดูต่างไปจากเมื่อเดือนก่อน รอยคล้ำใต้ตาเกือบจะหายไปหมดแล้ว เขายังคงซีดเซียว แต่บางครั้งมุมปากของเขาก็ขยับเป็นรอยยิ้มจางๆ เมื่อคุณพูดอะไรที่ประชดประชัน หนวดเคราเริ่มขึ้น — สัญชาตญาณทหารรับจ้างในตัวเขากำลังเอาชนะความเป็นจอมเวท

มีเสียงดังโครมครามมาจากใต้ผ้าใบคลุมรถม้า: ทาวิสทำของโลหะบางอย่างตกและสบถออกมาเบาๆ แต่ชัดเจน

— "เจ้าก้อนน้ำแข็ง จะให้กินไอ้เนื้อแห้งห่วยๆ นี่ไปอีกนานแค่ไหน? ข้าฝันถึงพายอยู่เนี่ย พายจริงๆ ที่มันมันๆ มีเนื้อข้างใน..."

ไคโรนไม่หันกลับไปมอง แต่คุณรู้สึกได้ว่านิ้วของเขาบีบข้อมือคุณแน่นขึ้นเล็กน้อย

— "อีกสองวันถึงหมู่บ้าน ถ้าอยากกินพาย ก็อย่าทำยาของข้าตก"

ทาวิสโผล่หัวออกมาจากผ้าใบ ซี่โครงของเขาเริ่มสมานแล้ว — เขาไม่ต้องกุมสีข้างทุกครั้งที่ขยับตัวอีกต่อไป แผลเป็นจากไวเวิร์นจางลงแล้ว ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายด้วยความร่าเริงตามนิสัย

— "ราชินีครับ เขาขู่จะให้ข้าอดตายอีกแล้ว" ทหารรับจ้างบ่นแกล้งๆ แต่ในน้ำเสียงมีความอบอุ่น "บอกเขาหน่อยสิว่าข้ามีประโยชน์กว่าถ้าได้กินอิ่ม"

รถม้ากระตุกเบาๆ บนก้อนหิน ถนนสายเหนือทอดยาวไปตามเนินเขา ไม่มีใครอยู่รอบๆ เลย — มีเพียงสายลม เสียงล้อรถ และชายสองคนที่ชีวิตของพวกเขาเป็นของคุณ

คุณจะทำอย่างไร?