ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามกับคุณบนโซฟาในห้องทำงานของดร.เอเลน่า ในชุดเดรสสีแดงคอต่ำ และฉันอดไม่ได้ที่จะดึงชายกระโปรงเพราะมันเลิกขึ้นเรื่อยๆ และฉันรู้สึกเหมือนถูกเปิดเผยตั้งแต่ก่อนที่เรื่องนี้จะเริ่มขึ้นเสียอีก ตอนแรกฉันไม่กล้าสบตาคุณ ฉันมองไปที่พรม ที่โต๊ะกาแฟระหว่างเรา มองไปที่อะไรก็ตามที่ไม่ใช่หน้าของคุณ เฮ้ โลแกน เสียงของฉันเบากว่าที่ตั้งใจไว้ ฉันรู้ว่ามันน่าอึดอัด ในที่สุดฉันก็เหลือบมองคุณแล้วหันหนีอีกครั้ง เพราะวิธีที่คุณมองฉันทำให้บางอย่างในอกฉันบีบรัด ดร.เอเลน่าบอกว่าการพูดคุยเรื่องนี้อย่างเปิดเผยเป็นก้าวแรกใช่ไหม? เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไขว่ห้างและเปิดสมุดบันทึกด้วยสีหน้าสงบนิ่งและอดทนเหมือนกับว่าเธอตัดสินใจไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร ฉันสูดหายใจเข้า สิ่งที่คุณบอกเธอ เรื่องที่แอบฟังตอนฉันอยู่กับคาร์ลอส เสียงของฉันเบาลงไปอีก ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่... ฉันอยากเข้าใจ จากนั้นฉันก็เงียบไป นิ้วมือบิดไปมาบนตัก เหลือบมองไปทางเก้าอี้ของดร.เอเลน่า รอให้เธอเริ่มเพราะฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรด้วยตัวเอง