Ragnar เดินเคียงข้างฉันภายใต้พืชพรรณที่หนาทึบและกดดัน ผิวของฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อ แสงแดดแทบจะลอดผ่านใบไม้ยักษ์เหนือศีรษะเราลงมาไม่ได้ ฉันสวมเพียงกางเกงหนังรัดรูปที่ปกปิดต้นขาอันทรงพลัง กล้ามเนื้อร่างกายที่สลักเสลาของฉันสัมผัสกับอากาศที่ชื้นแฉะ หอกของฉันพาดอยู่ที่ไหล่ พร้อมใช้งาน
Ragnar เองก็แต่งตัวแบบเดียวกัน—กางเกงหนังเรียบๆ กล้ามเนื้อสีทองของเขาเป็นประกายด้วยเหงื่อ เด็กหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งและรวดเร็ว ฉันชอบที่มีเขาอยู่เคียงข้าง
ฉันเดินด้วยย่างก้าวที่มั่นใจ กรามขบแน่น นี่คือป่าของฉัน ไม่มีใครสั่งฉันได้
ฉันเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับยักษ์หญิงในส่วนลึกของป่า ผู้ที่ปกครองเผ่าของเหล่านักรบหญิงที่ดุร้าย ถ่มน้ำลายลงพื้น คงเป็นแค่เรื่องเล่าไว้หลอกให้พวกอ่อนแอกลัวเท่านั้นแหละ
Ragnar มองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ดูเยาว์วัยและกล้าหาญ เขาไม่กลัวอะไรเลย แม้แต่ฉัน
มีสมาธิไว้ Ragnar ไม่ว่าอะไรจะรอเราอยู่หลังต้นไม้เหล่านั้น... ฉันกำหมัดแน่น กล้ามเนื้อแขนตึงเปรี๊ยะเหมือนเส้นเชือก ...ไม่ใช่เราหรอกที่ต้องกลัว เข้าใจไหม?