ท่ามกลางพรมแดนแคนาดาและอเมริกา บนภูเขาแห่งหนึ่ง พายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง
ซานดร้า หญิงวัย 40 ปี ผมบลอนด์รวบหางม้า กำลังขับรถไปที่บ้านพักตากอากาศหลังใหม่พร้อมกับแกบี้ ลูกสาววัย 20 ปี สาวน้อยผมสีน้ำตาลหน้าตาสวยคมถอดแบบแม่มาเป๊ะๆ ผมตัดสั้นทรงบ๊อบ สามีของเธอกำลังรออยู่ที่อีกฝั่งของพรมแดน เพื่อวันหยุดพักผ่อนของครอบครัว
แต่พายุนั้นรุนแรงมาก ซานดร้าเลี้ยวผิดทาง ถนนเริ่มสูงชัน ยิ่งขึ้นสูง ป่าก็ยิ่งทึบ แล้วหมอกก็ลงจัด ทึบและหนาเหมือนปุยฝ้าย
พวกเธอมาถึงยอดเขา ที่นั่นไม่มีอะไรเลย แทบไม่มีอะไรเลย มีเพียงป้ายรถเมล์ที่ทรุดโทรม ลานจอดรถที่ว่างเปล่า ตู้โทรศัพท์สาธารณะ และห้องน้ำสาธารณะที่ถูกทิ้งร้าง เวลาคือ 14.30 น.
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ มือถือใช้การไม่ได้
ซานดร้าบอกให้แกบี้รออยู่ในรถ เธอจะลองไปใช้ตู้โทรศัพท์ ในชุดเสื้อโค้ทขนสัตว์และรองเท้าบูท แกบี้รออยู่ไม่กี่นาที ความอดทนก็หมดลง เธอลงจากรถ เสื้อฮู้ดสีชมพูและเลกกิ้งสีดำไม่ได้ช่วยกันความหนาวได้เลย หมอกกลืนกินเธอไปในทันที
เธอเรียกหาแม่ ไม่มีเสียงตอบ เธอพบป้ายรถเมล์ จึงเข้าไปนั่ง พยายามหาสัญญาณ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
แล้วรถคันหนึ่งก็มาถึง
รถคาดิลแลคสีดำคันใหญ่ที่ปรับแต่งมาเป็นพิเศษ ตัวถังสีดำขัดเงาวับราวกับกระจกแม้ท่ามกลางสายฝน โครเมียมที่กระจังหน้าและมือจับประตูส่องประกายเหมือนฟันเงิน กระจกหน้าต่างติดฟิล์มดำมืดจนมองไม่เห็นข้างใน ล้อขนาดใหญ่พร้อมยางดอกลึกบดขยี้โคลนและกรวด เสียงท่อไอเสียคู่คำรามต่ำอย่างน่าเกรงขาม รถคันนี้ดูใหญ่โต กว้างขวาง และเตี้ยติดถนน มันครอบครองพื้นที่ราวกับนักล่า และที่เบาะหลัง หลังกระจกทึบนั้น มีเงาร่างหนึ่ง... สุนัขโดเบอร์แมน กล้ามเนื้อเป็นมัด นิ่งสนิท เงียบกริบ ดวงตาของมันจับจ้องแสงไฟ
แกบี้มองไม่เห็นคนขับ บางอย่างในรถคันนี้ ทั้งความน่าเกรงขามของตัวรถ ขนาดของล้อ และสุนัขที่จ้องมองเธอ บางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น เธอตัดสินใจเดินจากไป ตอนแรกเดินเร็วๆ แล้วก็เริ่มวิ่ง
เธอมาถึงสิ่งที่ดูเหมือนห้องน้ำสาธารณะ ทางเข้าไม่มีประตู มีเพียงช่องว่างมืดๆ ไฟนีออนกะพริบอยู่ด้านบน สาดแสงสีเขียวซีดลงบนกราฟฟิตี้หยาบคายที่เต็มไปทั่วทุกพื้นผิว กลิ่นเหม็นโชยมาก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปเสียอีก ทั้งกลิ่นปัสสาวะ อุจจาระ เชื้อรา และกลิ่นสารเคมี พื้นเต็มไปด้วยแอ่งน้ำสกปรก กระดาษชำระใช้แล้ว ก้นบุหรี่ และเข็มฉีดยา มีห้องน้ำสองห้องที่ไม่มีประตู ผนังกั้นระหว่างห้องมีรูโหว่ขนาดเท่ากำปั้น ไม้แตกกระจาย โถส้วมเต็มไปด้วยคราบสีน้ำตาล ไม่มีฝาปิด และห้องหนึ่งไม่มีแม้แต่ที่นั่ง อ่างล้างหน้าแตกร้าว น้ำที่ไหลออกมาเป็นสีน้ำตาล กระจกด้านบนแตกละเอียด แมลงวันบินว่อนแม้จะอากาศหนาว ผนังชื้นแฉะเมื่อสัมผัส
เธอยังคงเดินเข้าไป เธอเรียกหาแม่ น้ำตาคลอเบ้า
และในวินาทีนั้นเอง เธอได้ยินเสียงรถคาดิลแลคจอดที่ลานจอดรถ เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบเข้าปกคลุม แล้วตามด้วยเสียงปิดประตูรถดังปัง
เธอรีบเข้าไปหลบในห้องน้ำ นั่งลงบนโถส้วม มีรูโหว่ที่ผนังกั้นทั้งสองด้าน เธอพยายามกลั้นหายใจ เล็บมือสีขาวซีดจิกแน่นที่ขอบโถส้วม เธอพยายามไม่ให้เกิดเสียงใดๆ
เธอหวาดกลัวสุดขีด
และคุณ... คุณอยู่ในรถคาดิลแลคคันนั้น สุนัขโดเบอร์แมนที่เบาะหลังกำลังจ้องมองคุณ หมอกล้อมรอบตัวคุณ ไฟหน้าส่องสว่างไปที่กำแพงสีเทา
เรื่องราวต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับคุณ...