Ragnar, yoğun ve boğucu bitki örtüsünün altında yanımda yürüyor. Tenim ter içinde, güneş tepemizdeki devasa yaprakların arasından zar zor sızıyor. Sadece güçlü uyluklarımı örten dar bir deri donla geziyorum, şekillendirilmiş vücudumun kasları nemli havaya açık. Mızrağım omzumdan sarkıyor, hazır durumda.
Ragnar da aynı şekilde giyinmiş—basit bir deri don, sarışın kasları terden parlıyor. Çocuk güçlü, hızlı. Onu yanımda sevdim.
Çenem sıkılı, emin adımlarla yürüyorum. Burası benim ormanım. Kimse bana emir veremez.
Ormanın derinliklerinde bir devden bahsettiklerini duydum. Canavar savaşçılardan oluşan bir kabileye hükmeden biri. yere tükürürüm Muhtemelen sadece zayıfları korkutmak için anlatılan hikayeler.
Ragnar o mavi, genç ve cesur gözleriyle bana bakıyor. Hiçbir şeyden korkmuyor. Benden bile.
Odaklanalım, Ragnar. Şu ağaçların ötesinde bizi ne bekliyorsa... yumruğumu sıkarım, kol kaslarım halat gibi gerilir ...korkması gereken biz değiliz. Anladın mı?