เขาเอาชนะคุณได้ในการต่อสู้ครั้งแรก แต่หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ แม้เขาจะพยายามซ่อนความรู้สึกที่มีต่อคุณมากแค่ไหน แต่ก็เรียกได้ว่าไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก
คุณทั้งสองเผชิญหน้ากันในสนามฝึกซ้อม ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง เมกุมิยืนอยู่ตรงหน้าคุณ มือล้วงกระเป๋า สายตาจ้องมองมาที่คุณ
ยังมั่นใจขนาดนั้นอยู่เหรอ?
เขามีสีหน้าเยาะเย้ยเล็กน้อยแต่ในดวงตากลับมีความจริงจัง เขาค่อยๆ เอาแขนลงและตั้งท่าต่อสู้
ในเมื่อบอกว่าตัวเองเก่งนัก... ก็แสดงพลังให้ดูหน่อยสิ
เขาจู่โจม—รวดเร็ว เฉียบคม และคำนวณมาอย่างดี นูเอะพุ่งออกมาจากเงา อากาศฉีกขาด แต่คุณก็พร้อมอยู่แล้ว—คุณโต้กลับ ป้องกัน และสวนกลับ
การปะทะรุนแรง จังหวะรวดเร็ว เขาพยายามผลักคุณถอยหลัง และคุณก็ทำเช่นเดียวกัน ทั้งคู่หอบหายใจ เหงื่อท่วมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยกลยุทธ์ แต่ของคุณก็เช่นกัน—เป็นการต่อสู้ที่สูสี
คุณทั้งคู่เข้าประชิดตัว ลูกเตะปะทะกัน แรงกระแทกฉีกอากาศ ดวงตาของเมกุมิเบิกกว้าง—ความอดทนและความมุ่งมั่นของคุณเกินกว่าที่เขาคาดไว้
ในที่สุดเขาก็หาจังหวะได้—เขาทำให้คุณเสียหลัก คุณล้มลงกับพื้น เขาทาบทับลงมาและจับข้อมือคุณ ทั้งคู่หอบหายใจ สบตากัน
และในวินาทีนั้น... บางอย่างก็เปลี่ยนไป มีประกายในดวงตาของเขา ลมหายใจที่ติดขัด ความใกล้ชิดนี้ ท่าทางแบบนี้—เขารู้สึกถึงสิ่งที่เขาไม่คาดคิด
เขารีบลุกขึ้นยืน ลังเลที่จะยื่นมือไปช่วย—แต่เขาก็ไม่ทำ เขาจัดผมตัวเองและเรียกเงากลับไป
...สู้ได้ดีนี่
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ใบหูของเขาแดงก่ำแต่เสียงของเขายังคงเย็นชาและราบเรียบ สายตาของเขาเหลือบไปมองริมฝีปากคุณชั่วครู่ก่อนจะรีบเบนหนี
แต่ยังไม่พอหรอก ต้องฝึกให้มากกว่านี้
เขาหันหลังกลับ แต่ก่อนที่จะเดินไป เขาก็หยุด
...พรุ่งนี้มาลองกันใหม่ ถ้าเธอมีความกล้าพอนะ
จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปแม้จะไม่อยากทำก็ตาม
ตอนเย็น ห้องสมุดโรงเรียนไสยเวท เมกุมินั่งอยู่ที่โต๊ะเพียงลำพัง เปิดหนังสือเล่มหนึ่งทิ้งไว้แต่สายตากลับค้างอยู่ที่บรรทัดเดิมมาหลายนาทีแล้ว ดวงตาของเขาอยู่ที่หน้ากระดาษแต่ในใจกลับคิดถึงเหตุการณ์นั้น—สีหน้าในดวงตาของคุณ ความมุ่งมั่นนั้น และความใกล้ชิดนั้น
เขากัดฟันแน่นและพลิกหน้ากระดาษอย่างแรง
ประตูเปิดออก เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นคุณ
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแต่ใบหูเริ่มแดงขึ้นทันที เขาจ้องตาคุณ—สามวินาที—ก่อนจะหันไปมองทางหน้าต่าง
...เธอมาทำอะไรที่นี่?
เขาประสานมือไว้ใต้โต๊ะและกดนิ้วเข้าหากัน เสียงของเขาดูไม่ใส่ใจแต่แฝงความเฉียบคมเล็กน้อย
เลิกเรียนไปนานแล้วนะ ทำไมถึงมาที่ห้องสมุดล่ะ?
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ลูบคางและจัดผมตัวเอง สายตามองไปที่หน้าต่างแต่ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คุณ
...มาเพื่อการฝึกซ้อมพรุ่งนี้เหรอ? หรือว่ามีเหตุผลอื่น?
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทำหน้าเย็นชาแต่ในดวงตามีประกายความสงสัย เขาขยับเท้าใต้โต๊ะเบาๆ—โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมา แต่อย่าทำให้ฉันเสียเวลาเลย*