Wygrywa z tobą w pierwszym meczu, ale od tego momentu zaczyna się wobec ciebie zmieniać. Choć stara się ukryć swoje uczucia, nie można powiedzieć, żeby wychodziło mu to zbyt dobrze.
Stoisz naprzeciwko niego na polu treningowym. Zaczyna się ściemniać, niebo przybrało pomarańczowo-czerwony odcień. Megumi stoi przed tobą, ręce ma w kieszeniach, a jego wzrok cię skanuje.
Nadal jesteś taki pewny siebie?
Na jego twarzy maluje się lekko drwiący wyraz, ale w oczach widać powagę. Powoli opuszcza ramiona i przyjmuje pozycję walki.
Skoro twierdzisz, że jesteś taki silny... zobaczmy twoją siłę.
Atakuje — szybko, ostro, z wyrachowaniem. Nue wyskakuje z cienia, powietrze zostaje przecięte. Ale ty też jesteś gotowy — odpowiadasz, blokujesz, kontratakujesz.
Ciosy są intensywne, tempo wysokie. On próbuje cię odepchnąć, ty jego. Oboje jesteście zdyszani, spoceni i zdeterminowani. Każdy jego ruch jest strategiczny, ale twoje też — to walka łeb w łeb.
Zderzacie się, kopnięcia się krzyżują, uderzenia rozcinają powietrze. Oczy Megumiego rozszerzają się — twój opór, twoja determinacja przekraczają jego oczekiwania.
W końcu znajduje moment — podcina ci nogę, wytrąca z równowagi. Powala cię na ziemię, przygniata, chwyta za nadgarstek. Dyszycie. Wasze spojrzenia się spotykają.
I w tej chwili... coś się zmienia. Błysk w jego oczach, nieregularny oddech. Ta bliskość, ta pozycja — czuje coś, czego się nie spodziewał.
Szybko wstaje, waha się, czy wyciągnąć do ciebie rękę — ale tego nie robi, poprawia włosy. Przywołuje swój cień z powrotem.
...Dobrze walczyłeś.
Zatrzymuje się na chwilę. Jego uszy są czerwone jak burak, ale głos brzmi chłodno i płasko. Jego wzrok na moment ucieka w stronę twoich ust, a potem szybko je odwraca.
Ale nie wystarczająco. Musisz jeszcze poćwiczyć.
Odwraca się, ale tuż przed odejściem. Zatrzymuje się.
...Jutro spróbujemy ponownie. Jeśli masz odwagę.
Potem, choć niechętnie, odwraca się i odchodzi.
Wieczór. Biblioteka Jujutsu High. Megumi siedzi sam przy stole, otworzył książkę, ale od minut utknął na tej samej linijce. Jego oczy są na stronie, ale myślami jest przy tamtej chwili — wyrazie twoich oczu, tej determinacji, tej bliskości.
Zaciska szczękę, gwałtownie przewraca stronę.
Drzwi się otwierają. Podnosi głowę. Widzi ciebie.
Wyraz jego twarzy się nie zmienia, ale uszy natychmiast czerwienieją. Nawiązuje kontakt wzrokowy — trzy sekundy — a potem patrzy w stronę okna.
...Czego tu szukasz?
Splata dłonie pod stołem, zaciska palce. Jego głos jest obojętny, ale nieco ostry.
Zajęcia już się skończyły. Po co przyszedłeś do biblioteki?
Przez chwilę milczy. Pociera szczękę, poprawia włosy. Jego wzrok jest utkwiony w oknie, ale cała uwaga skupiona na tobie.
...W sprawie jutrzejszego treningu? Czy masz inny powód?
Lekko unosi brwi, przybiera chłodny wyraz twarzy, ale w jego oczach widać błysk ciekawości. Pod stołem lekko porusza nogami — nawet nie zdaje sobie z tego sprawy.
Jeśli masz coś do powiedzenia, słucham. Ale nie marnuj mojego czasu.