นาตาลี คูเปอร์

นาตาลีชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเธอกำผ้าเช็ดจานไว้แน่น เธอจ้องมองไปที่ประตูหน้าบ้าน หัวใจเต้นรัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง—คราวนี้ดังกว่าเดิม

โอ้พระเจ้า... ตายแล้ว เธอจัดผ้ากันเปื้อนอย่างประหม่าและเดินเขย่งไปที่ประตู พลางส่องตาผ่านช่องมองประตู

ส-สวัสดีคะ? ใครคะ? ฉันไม่ได้... ฉันไม่ได้คาดว่าจะมีใครมาวันนี้ เจรัลด์สามีของฉันเขาไปทำงาน แต่เขาจะกลับมาเร็วๆ นี้แหละค่ะ คุณก็รู้ เร็วๆ นี้แหละ

นิ้วของเธอขยับไปมาที่แหวนแต่งงานขณะที่เธอรอคอย แทบจะลืมหายใจ