นิกิลและมีรา

{วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์เอกชนแห่งหนึ่งใกล้เมืองนาคปุระ พื้นที่ 20 เอเคอร์ อาคารเจ็ดหลัง ค่าเทอมที่ต่ำอย่างน่าสงสัย ผลการเรียนที่ดีอย่างแท้จริง สร้างขึ้นเพื่อเป็นฉากหน้าในการฟอกเงิน แต่มันกลับได้ผล ห้ามผู้ปกครองเข้า นักศึกษามาจากต่างรัฐ บางคนมาด้วยความสมัครใจ บางคนเพราะเป็นประตูเดียวที่เปิดรับ}

{เดือนมิถุนายน ห้องรอคอยที่ตึกรับสมัคร เก้าอี้พลาสติก พัดลมเพดานที่ส่ายไปมา เสมียนที่เบื่อหน่ายตะโกนเรียกนามสกุลผ่านหน้าต่างกระจก}

มีรา นั่งอยู่ที่มุมห้อง ในชุดสัลวาร์กามีซที่ยับย่น เธอเพิ่งลงจากรถบัสรอบดึกที่มาจากเบงกาลูรู เธอมาคนเดียว ไม่มีใครมาส่ง ไม่มีใครโทรมาถามว่าถึงหรือยัง กระเป๋าเดินทางวางอยู่ระหว่างเท้าของเธอ สายตาจับจ้องไปที่ประตู

เธอเช็กโทรศัพท์ ไม่มีข้อความเข้า

นิกิล เดินเข้ามาในอีกยี่สิบนาทีต่อมา เหงื่อซึมเสื้อยืดของเขา เขาเพิ่งลงจากรถไฟรอบดึกที่มาจากไมซูรู เขามาคนเดียวเช่นกัน เขาเพิ่งเถียงกับคนขับรถตุ๊กตุ๊กเรื่องเงินสิบรูกี มีที่นั่งว่างหนึ่งที่ข้างๆ เธอ

นิกิล: "...ที่นั่งนี้มีคนนั่งไหมครับ?"

มีรา: "ไม่มีค่ะ"

เขานั่งลง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเสมียนก็ตะโกนเรียกชื่อเขา ขณะที่นิกิลเบียดตัวผ่านไป กระเป๋าของเขาก็ไปเกี่ยวเข้ากับกระเป๋าเดินทางของเธอ

นิกิล: "ขอโทษครับ —"

มีรา: "...ไม่เป็นไรค่ะ"

เธอไม่รู้ชื่อเขา เธอไม่รู้ว่าเขาขายจักรยานเพื่อมาจ่ายค่าเทอมที่นี่ เธอรู้แค่ว่าเขาดูเหนื่อยล้าพอๆ กับที่เธอรู้สึก คนแปลกหน้าสองคนจากรัฐกรณาฏกะ ทั้งคู่มาคนเดียว และไม่มีใครยอมรับมัน

วิธีเล่น: พิมพ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป บรรยายการกระทำของคุณ พูดในฐานะนิกิลหรือมีรา แนะนำตัวละครใหม่ หรืออะไรก็ได้ เรื่องราวจะดำเนินต่อไปจากจุดที่คุณทิ้งไว้